Τρεις υπερσύγχρονοι πύραυλοι του ΝΑΤΟ έφυγαν με ένα κοινό βαν από την Πάτρα για το Μπάρι της Ιταλίας
Πλήθος ερωτημάτων προκαλεί το θρίλερ με τους πυραύλους Akeron που έφυγαν από την Ελλάδα.
Στο λιμάνι του Μπάρι μέσα σε ένα γαλλικό βαν που είχε φτάσει με πλοίο από την Πάτρα, οι ιταλικές αρχές εντόπισαν τρεις πυραύλους Akeron, οι οποίοι μετά από τεχνικό έλεγχο του ιταλικού στρατού χαρακτηρίστηκαν πολεμικό υλικό, καθώς και έναν αδρανή εκπαιδευτικό πύραυλο.
Ο 46χρονος Γάλλος οδηγός Regis Claude Albert Normand συνελήφθη και τέθηκε υπό προσωρινή κράτηση.
Αλλά το πραγματικά ανησυχητικό στοιχείο της υπόθεσης βρίσκεται αλλού.
Οι τρεις πύραυλοι εμφανίζονταν εξωτερικά σαν εκπαιδευτικό υλικό.
Πάνω στους σωλήνες υπήρχαν μπλε λωρίδες — το χρώμα που, σύμφωνα με τα πρότυπα του NATO, παραπέμπει σε υλικό εκπαίδευσης χωρίς εκρηκτική γόμωση.
Μόνο που οι Ιταλοί στρατιωτικοί διαπίστωσαν ότι το μπλε δεν αποτελούσε την αυθεντική σήμανση.
Ήταν, σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας, απλή αφαιρούμενη κολλητική ταινία.
Όταν αφαιρέθηκε, αποκαλύφθηκε από κάτω η κίτρινη και μαύρη σήμανση που συνδέεται με εκρηκτικά πυρομαχικά διατρητικής ικανότητας.
Αυτό το σημείο από μόνο του αρκεί για να μετατρέψει μια υπόθεση «προβληματικών εγγράφων» σε σοβαρό ζήτημα ευρωπαϊκής ασφάλειας.
Γιατί κάποιος είχε καλύψει την πραγματική σήμανση των πυραύλων;
Ποιος γνώριζε ότι μεταφέρονταν;
Και, κυρίως, πώς είναι δυνατόν όπλα αυτής της κατηγορίας να διασχίζουν ευρωπαϊκές χώρες μέσα σε ένα κοινό βαν, με την πραγματική φύση του φορτίου να χρειάζεται τελικά έναν τυχαίο ή τυπικό έλεγχο της οικονομικής αστυνομίας για να αποκαλυφθεί;
Ο Akeron MP δεν είναι ένα ακόμη στρατιωτικό εξάρτημα.
Η ίδια η κατασκευάστρια MBDA τον περιγράφει ως σύστημα μάχης πέμπτης γενιάς για χερσαίες και ναυτικές επιχειρήσεις.
Ζυγίζει περίπου 15 κιλά μαζί με τον σωλήνα, διαθέτει δυνατότητα επιχειρήσεων ημέρα και νύχτα και πολεμική κεφαλή πολλαπλών χρήσεων με επιλογές κατά τεθωρακισμένων, υποδομών και προσωπικού.
Η MBDA τον χαρακτηρίζει ως τον μοναδικό επιχειρησιακό πύραυλο πέμπτης γενιάς που βρίσκεται σήμερα σε υπηρεσία.
Με άλλα λόγια, δεν συζητάμε για παρωχημένα πολεμοφόδια σε κάποια ξεχασμένη στρατιωτική αποθήκη.
Μιλάμε για ένα από τα πλέον προηγμένα ευρωπαϊκά αντιαρματικά οπλικά συστήματα.
Και αυτό βρισκόταν σε ένα βαν.
Μια εξήγηση που γεννά περισσότερα ερωτήματα.
Ποια είναι η MBDA France
Ο Regis Claude Albert Normand υποστήριξε ότι δεν ήταν λαθρέμπορος όπλων.
Δήλωσε ότι εκτελούσε μεταφορά για λογαριασμό της MBDA France και ότι τα συστήματα είχαν μεταφερθεί στην Ελλάδα για εργασίες σχετικές με επισκευή ή τεχνική υποστήριξη από την Altus LSA και επέστρεφαν στη Γαλλία.
Η υπεράσπιση κατέθεσε εμπορικά και ταξιδιωτικά έγγραφα, καθώς και άδεια του γαλλικού υπουργείου Άμυνας προς την MBDA France για δραστηριότητες που αφορούν πολεμικό υλικό.
Αν όλα αυτά αποδειχθούν απολύτως νόμιμα, όμως, το ερώτημα δεν εξαφανίζεται.
Γίνεται ίσως ακόμη πιο σοβαρό.
Διότι τότε θα πρέπει να εξηγηθεί πώς μια νόμιμη διακρατική μεταφορά πραγματικών πυραύλων πραγματοποιήθηκε με έγγραφα που οι ιταλικές δικαστικές αρχές θεώρησαν ανεπαρκή ή αντιφατικά, χωρίς να εμφανιστούν οι απαιτούμενες από την ιταλική νομοθεσία άδειες και με μια εξωτερική σήμανση που έκανε τα πραγματικά πυρομαχικά να μοιάζουν με εκπαιδευτικό υλικό.
Η δικαστής Valeria Isabella Valenzi επισήμανε, σύμφωνα με τα δημοσιευμένα στοιχεία, διαφορετικές σφραγίδες και ασυμφωνίες στις ημερομηνίες των εγγράφων.
Παράλληλα, οι απαιτούμενες ιταλικές άδειες μεταφοράς πολεμικού υλικού δεν είχαν παρουσιαστεί ούτε κατά τον έλεγχο ούτε αργότερα ενώπιον των δικαστικών αρχών.
Υπάρχει και ένα ακόμη παράδοξο.
Ο Normand δήλωσε ότι εργαζόταν ως υπεργολάβος εταιρείας που ειδικεύεται και σε στρατιωτικές μεταφορές.
Όμως η εταιρεία μεταφορών στην οποία εργάζεται και η οποία, σύμφωνα με τις έρευνες, είναι καταχωρισμένη στο όνομα της συζύγου του, δεν εμφανιζόταν ως εταιρεία ειδικευμένη στη συγκεκριμένη κατηγορία μεταφορών.
Κάθε ένα από αυτά τα στοιχεία μπορεί ενδεχομένως να έχει μια γραφειοκρατική εξήγηση.
Όλα μαζί, όμως, συνθέτουν μια εικόνα που απαιτεί απαντήσεις και όχι καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις.
Λαθρεμπόριο ή ευρωπαϊκό διοικητικό χάος;
Η ελληνική πλευρά εμφανίζει μια πολύ λιγότερο σκοτεινή εκδοχή.
Σύμφωνα με πληροφορίες, οι ελληνικές αρχές εκτιμούν ότι το περιστατικό πιθανότατα αφορά πρόβλημα τυπικών διαδικασιών και εγγράφων και θεωρούν πολύ μικρή την πιθανότητα σύνδεσης με λαθρεμπόριο όπλων.
Οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν ότι οι πύραυλοι είχαν αγοραστεί από την Κύπρο από τη Γαλλία και είχαν περάσει από δοκιμές, ενώ οι εταιρείες που ανέφερε ο οδηγός πράγματι υπάρχουν και δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα.
Δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή τελεσίδικη απόδειξη ότι πρόκειται για παράνομο κύκλωμα διακίνησης όπλων.
Αλλά η εκδοχή του «γραφειοκρατικού λάθους» δεν είναι καθησυχαστική.
Είναι τρομακτική με διαφορετικό τρόπο.
Αν τρεις πραγματικοί προηγμένοι αντιαρματικοί πύραυλοι μπορούν να ταξιδεύουν μεταξύ ευρωπαϊκών χωρών και μια σοβαρή ασυμφωνία στα έγγραφα, στις άδειες και στη σήμανσή τους να παρουσιάζεται τελικά ως ζήτημα τυπικής διαδικασίας, τότε το ευρωπαϊκό σύστημα ελέγχου στρατιωτικού υλικού έχει ένα πρόβλημα που υπερβαίνει κατά πολύ τη συγκεκριμένη σύλληψη.
Η Ευρώπη επανεξοπλίζεται με πρωτοφανείς ρυθμούς.
Δισεκατομμύρια κατευθύνονται στην αμυντική βιομηχανία, νέα οπλικά συστήματα παράγονται, αγοράζονται, επισκευάζονται, μεταφέρονται και επαναπροωθούνται ανάμεσα σε κράτη, εργοστάσια, στρατιωτικές εγκαταστάσεις και υπεργολάβους.
Όσο αυξάνεται αυτή η κυκλοφορία, τόσο αυξάνεται και η ανάγκη για απόλυτη ιχνηλασιμότητα.
Δεν μπορεί να υπάρχει «περίπου» όταν το φορτίο είναι πύραυλοι.
Δεν μπορεί να υπάρχει θολή φορτωτική.
Δεν μπορεί να υπάρχει αμφιβολία για το αν ο μεταφορέας διαθέτει την κατάλληλη άδεια.
Και ασφαλώς δεν μπορεί πραγματικό πολεμικό υλικό να φέρει αυτοσχέδια μπλε ταινία που το κάνει να μοιάζει με εκπαιδευτικό.
Η σιωπή της MBDA
Υπάρχει τέλος και η ευθύνη της κατασκευάστριας.
Ο οδηγός επικαλέστηκε ευθέως την MBDA France.
Τα έγγραφα που παρουσίασε η υπεράσπισή του συνδέονται επίσης με την εταιρεία.
Ωστόσο, σύμφωνα με το Il Foglio, η MBDA δεν είχε σχολιάσει δημόσια την υπόθεση.
Αυτό δεν αρκεί.
Μια από τις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές εταιρείες πυραυλικών συστημάτων οφείλει να εξηγήσει εάν γνώριζε τη συγκεκριμένη μεταφορά, ποια ήταν η ακριβής διαδρομή των όπλων, ποιος ήταν ο συμβατικός μεταφορέας, ποιος υπεργολάβος χρησιμοποιήθηκε, γιατί υπήρχε μπλε ταινία στους σωλήνες και ποιο σύστημα ελέγχου εφαρμόστηκε.
Δεν πρόκειται για εμπορικό μυστικό όταν τρεις πραγματικοί πύραυλοι καταλήγουν κατασχεμένοι από αστυνομικές αρχές άλλου ευρωπαϊκού κράτους.
Πρόκειται για ζήτημα δημόσιας ασφάλειας.
Και το σημαντικότερο ερώτημα της υπόθεσης δεν είναι τελικά εάν στο Μπάρι αποκαλύφθηκε ένα κύκλωμα λαθρεμπορίου ή μια αλυσίδα γραφειοκρατικής ανικανότητας. Αυτό θα το καθορίσει η έρευνα.
Το κρίσιμο είναι ότι και τα δύο ενδεχόμενα είναι εξαιρετικά σοβαρά.
Εάν επρόκειτο για παράνομη μεταφορά, τότε ένα επικίνδυνο φορτίο κατάφερε να κινηθεί μέσα στην Ευρώπη μέχρι να σταματήσει στην Ιταλία.
Εάν επρόκειτο για απολύτως νόμιμη μεταφορά, τότε τρεις πραγματικοί πύραυλοι ταξίδευαν με τόσο προβληματική εικόνα ώστε ένας Ιταλός δικαστής διέταξε την κράτηση του οδηγού και ζήτησε περαιτέρω έρευνα.
Σε οποιοδήποτε από τα δύο σενάρια, η Ευρώπη έχει λόγους να ανησυχεί.
Γιατί πίσω από τις μεγαλόστομες συζητήσεις περί «ευρωπαϊκής άμυνας» υπάρχει μια πολύ πιο πεζή αλλά θεμελιώδης υποχρέωση: να γνωρίζει κανείς ανά πάσα στιγμή ποιος μεταφέρει τα όπλα, από πού έρχονται, πού πηγαίνουν και με ποια εξουσιοδότηση.
Στο Μπάρι, τρεις Akeron μέσα σε ένα βαν απέδειξαν ότι αυτή η απάντηση δεν ήταν καθόλου αυτονόητη.
Οι ελληνικές ευθύνες
Η ελληνική διοικητική διαδικασία προβλέπει άδεια εξαγωγής ή ατομική άδεια μεταφοράς στρατιωτικού υλικού εντός ΕΕ σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, από το υπουργείο Εξωτερικών και με σύμφωνη γνώμη του υπουργείου Εθνικής Άμυνας.
Η αίτηση περιλαμβάνει μάλιστα χώρα τελικού προορισμού, τελικό αποδέκτη και τη σχετική σύμβαση ή παραγγελία.
Πρέπει λοιπόν να διευκρινιστεί ποιο ακριβώς καθεστώς άδειας ίσχυε στην επίμαχη μεταφορά και ποια ελληνική αρχή είχε ενημερωθεί.
Ο διεθνής κώδικας IMDG, που είναι υποχρεωτικός για επικίνδυνα φορτία σε πλοία, απαιτεί σωστή ταξινόμηση, συσκευασία, σήμανση και έγγραφο επικίνδυνων εμπορευμάτων. Ο αποστολέας πρέπει να πιστοποιεί ότι το φορτίο έχει περιγραφεί και σημανθεί σωστά.
Εδώ ακριβώς αποκτά μεγάλη σημασία η καταγγελλόμενη μπλε κολλητική ταινία πάνω στις πραγματικές σημάνσεις των πολεμικών πυραύλων και το γεγονός ότι οι ιταλικές αρχές θεώρησαν τις φορτωτικές υπερβολικά αόριστες.
Ένα βαν με τρεις πραγματικούς Akeron μπήκε σε επιβατηγό/οχηματαγωγό και εγκατέλειψε ελληνικό λιμάνι.
Αυτό δεν σημαίνει ότι το Λιμενικό ή το τελωνείο όφειλε κατ’ ανάγκη να ανοίξει κάθε κιβώτιο.
Σημαίνει όμως ότι πρέπει να απαντηθεί αν το φορτίο είχε δηλωθεί ως πραγματικό πολεμικό και επικίνδυνο υλικό ή αν εμφανίστηκε στα συστήματα ως κάτι διαφορετικό.
www.bankingnews.gr
Στο λιμάνι του Μπάρι μέσα σε ένα γαλλικό βαν που είχε φτάσει με πλοίο από την Πάτρα, οι ιταλικές αρχές εντόπισαν τρεις πυραύλους Akeron, οι οποίοι μετά από τεχνικό έλεγχο του ιταλικού στρατού χαρακτηρίστηκαν πολεμικό υλικό, καθώς και έναν αδρανή εκπαιδευτικό πύραυλο.
Ο 46χρονος Γάλλος οδηγός Regis Claude Albert Normand συνελήφθη και τέθηκε υπό προσωρινή κράτηση.
Αλλά το πραγματικά ανησυχητικό στοιχείο της υπόθεσης βρίσκεται αλλού.
Οι τρεις πύραυλοι εμφανίζονταν εξωτερικά σαν εκπαιδευτικό υλικό.
Πάνω στους σωλήνες υπήρχαν μπλε λωρίδες — το χρώμα που, σύμφωνα με τα πρότυπα του NATO, παραπέμπει σε υλικό εκπαίδευσης χωρίς εκρηκτική γόμωση.
Μόνο που οι Ιταλοί στρατιωτικοί διαπίστωσαν ότι το μπλε δεν αποτελούσε την αυθεντική σήμανση.
Ήταν, σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας, απλή αφαιρούμενη κολλητική ταινία.
Όταν αφαιρέθηκε, αποκαλύφθηκε από κάτω η κίτρινη και μαύρη σήμανση που συνδέεται με εκρηκτικά πυρομαχικά διατρητικής ικανότητας.
Αυτό το σημείο από μόνο του αρκεί για να μετατρέψει μια υπόθεση «προβληματικών εγγράφων» σε σοβαρό ζήτημα ευρωπαϊκής ασφάλειας.
Γιατί κάποιος είχε καλύψει την πραγματική σήμανση των πυραύλων;
Ποιος έδωσε την εντολήA Frenchman was arrested in southern Italy with three live Akeron anti-tank missiles and one training missile hidden in his van after disembarking a ferry from Greece.
— Clash Report (@clashreport) August 27, 2026
The explosive warning markings on the warheads had been covered with blue tape to make the weapons look like… pic.twitter.com/Ner5KIq7Kc
Ποιος γνώριζε ότι μεταφέρονταν;
Και, κυρίως, πώς είναι δυνατόν όπλα αυτής της κατηγορίας να διασχίζουν ευρωπαϊκές χώρες μέσα σε ένα κοινό βαν, με την πραγματική φύση του φορτίου να χρειάζεται τελικά έναν τυχαίο ή τυπικό έλεγχο της οικονομικής αστυνομίας για να αποκαλυφθεί;
Ο Akeron MP δεν είναι ένα ακόμη στρατιωτικό εξάρτημα.
Η ίδια η κατασκευάστρια MBDA τον περιγράφει ως σύστημα μάχης πέμπτης γενιάς για χερσαίες και ναυτικές επιχειρήσεις.
Ζυγίζει περίπου 15 κιλά μαζί με τον σωλήνα, διαθέτει δυνατότητα επιχειρήσεων ημέρα και νύχτα και πολεμική κεφαλή πολλαπλών χρήσεων με επιλογές κατά τεθωρακισμένων, υποδομών και προσωπικού.
Η MBDA τον χαρακτηρίζει ως τον μοναδικό επιχειρησιακό πύραυλο πέμπτης γενιάς που βρίσκεται σήμερα σε υπηρεσία.
Με άλλα λόγια, δεν συζητάμε για παρωχημένα πολεμοφόδια σε κάποια ξεχασμένη στρατιωτική αποθήκη.
Μιλάμε για ένα από τα πλέον προηγμένα ευρωπαϊκά αντιαρματικά οπλικά συστήματα.
Και αυτό βρισκόταν σε ένα βαν.
Μια εξήγηση που γεννά περισσότερα ερωτήματα.
Ποια είναι η MBDA France
Ο Regis Claude Albert Normand υποστήριξε ότι δεν ήταν λαθρέμπορος όπλων.
Δήλωσε ότι εκτελούσε μεταφορά για λογαριασμό της MBDA France και ότι τα συστήματα είχαν μεταφερθεί στην Ελλάδα για εργασίες σχετικές με επισκευή ή τεχνική υποστήριξη από την Altus LSA και επέστρεφαν στη Γαλλία.
Η υπεράσπιση κατέθεσε εμπορικά και ταξιδιωτικά έγγραφα, καθώς και άδεια του γαλλικού υπουργείου Άμυνας προς την MBDA France για δραστηριότητες που αφορούν πολεμικό υλικό.
Αν όλα αυτά αποδειχθούν απολύτως νόμιμα, όμως, το ερώτημα δεν εξαφανίζεται.
Γίνεται ίσως ακόμη πιο σοβαρό.
Διότι τότε θα πρέπει να εξηγηθεί πώς μια νόμιμη διακρατική μεταφορά πραγματικών πυραύλων πραγματοποιήθηκε με έγγραφα που οι ιταλικές δικαστικές αρχές θεώρησαν ανεπαρκή ή αντιφατικά, χωρίς να εμφανιστούν οι απαιτούμενες από την ιταλική νομοθεσία άδειες και με μια εξωτερική σήμανση που έκανε τα πραγματικά πυρομαχικά να μοιάζουν με εκπαιδευτικό υλικό.
Η δικαστής Valeria Isabella Valenzi επισήμανε, σύμφωνα με τα δημοσιευμένα στοιχεία, διαφορετικές σφραγίδες και ασυμφωνίες στις ημερομηνίες των εγγράφων.
Παράλληλα, οι απαιτούμενες ιταλικές άδειες μεταφοράς πολεμικού υλικού δεν είχαν παρουσιαστεί ούτε κατά τον έλεγχο ούτε αργότερα ενώπιον των δικαστικών αρχών.
Υπάρχει και ένα ακόμη παράδοξο.
Ο Normand δήλωσε ότι εργαζόταν ως υπεργολάβος εταιρείας που ειδικεύεται και σε στρατιωτικές μεταφορές.
Όμως η εταιρεία μεταφορών στην οποία εργάζεται και η οποία, σύμφωνα με τις έρευνες, είναι καταχωρισμένη στο όνομα της συζύγου του, δεν εμφανιζόταν ως εταιρεία ειδικευμένη στη συγκεκριμένη κατηγορία μεταφορών.
Κάθε ένα από αυτά τα στοιχεία μπορεί ενδεχομένως να έχει μια γραφειοκρατική εξήγηση.
Όλα μαζί, όμως, συνθέτουν μια εικόνα που απαιτεί απαντήσεις και όχι καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις.
Λαθρεμπόριο ή ευρωπαϊκό διοικητικό χάος;
Η ελληνική πλευρά εμφανίζει μια πολύ λιγότερο σκοτεινή εκδοχή.
Σύμφωνα με πληροφορίες, οι ελληνικές αρχές εκτιμούν ότι το περιστατικό πιθανότατα αφορά πρόβλημα τυπικών διαδικασιών και εγγράφων και θεωρούν πολύ μικρή την πιθανότητα σύνδεσης με λαθρεμπόριο όπλων.
Οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν ότι οι πύραυλοι είχαν αγοραστεί από την Κύπρο από τη Γαλλία και είχαν περάσει από δοκιμές, ενώ οι εταιρείες που ανέφερε ο οδηγός πράγματι υπάρχουν και δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα.
Δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή τελεσίδικη απόδειξη ότι πρόκειται για παράνομο κύκλωμα διακίνησης όπλων.
Αλλά η εκδοχή του «γραφειοκρατικού λάθους» δεν είναι καθησυχαστική.
Είναι τρομακτική με διαφορετικό τρόπο.
Αν τρεις πραγματικοί προηγμένοι αντιαρματικοί πύραυλοι μπορούν να ταξιδεύουν μεταξύ ευρωπαϊκών χωρών και μια σοβαρή ασυμφωνία στα έγγραφα, στις άδειες και στη σήμανσή τους να παρουσιάζεται τελικά ως ζήτημα τυπικής διαδικασίας, τότε το ευρωπαϊκό σύστημα ελέγχου στρατιωτικού υλικού έχει ένα πρόβλημα που υπερβαίνει κατά πολύ τη συγκεκριμένη σύλληψη.
Η Ευρώπη επανεξοπλίζεται με πρωτοφανείς ρυθμούς.
Δισεκατομμύρια κατευθύνονται στην αμυντική βιομηχανία, νέα οπλικά συστήματα παράγονται, αγοράζονται, επισκευάζονται, μεταφέρονται και επαναπροωθούνται ανάμεσα σε κράτη, εργοστάσια, στρατιωτικές εγκαταστάσεις και υπεργολάβους.
Όσο αυξάνεται αυτή η κυκλοφορία, τόσο αυξάνεται και η ανάγκη για απόλυτη ιχνηλασιμότητα.
Δεν μπορεί να υπάρχει «περίπου» όταν το φορτίο είναι πύραυλοι.
Δεν μπορεί να υπάρχει θολή φορτωτική.
Δεν μπορεί να υπάρχει αμφιβολία για το αν ο μεταφορέας διαθέτει την κατάλληλη άδεια.
Και ασφαλώς δεν μπορεί πραγματικό πολεμικό υλικό να φέρει αυτοσχέδια μπλε ταινία που το κάνει να μοιάζει με εκπαιδευτικό.
Η σιωπή της MBDA
Υπάρχει τέλος και η ευθύνη της κατασκευάστριας.
Ο οδηγός επικαλέστηκε ευθέως την MBDA France.
Τα έγγραφα που παρουσίασε η υπεράσπισή του συνδέονται επίσης με την εταιρεία.
Ωστόσο, σύμφωνα με το Il Foglio, η MBDA δεν είχε σχολιάσει δημόσια την υπόθεση.
Αυτό δεν αρκεί.
Μια από τις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές εταιρείες πυραυλικών συστημάτων οφείλει να εξηγήσει εάν γνώριζε τη συγκεκριμένη μεταφορά, ποια ήταν η ακριβής διαδρομή των όπλων, ποιος ήταν ο συμβατικός μεταφορέας, ποιος υπεργολάβος χρησιμοποιήθηκε, γιατί υπήρχε μπλε ταινία στους σωλήνες και ποιο σύστημα ελέγχου εφαρμόστηκε.
Δεν πρόκειται για εμπορικό μυστικό όταν τρεις πραγματικοί πύραυλοι καταλήγουν κατασχεμένοι από αστυνομικές αρχές άλλου ευρωπαϊκού κράτους.
Πρόκειται για ζήτημα δημόσιας ασφάλειας.
Και το σημαντικότερο ερώτημα της υπόθεσης δεν είναι τελικά εάν στο Μπάρι αποκαλύφθηκε ένα κύκλωμα λαθρεμπορίου ή μια αλυσίδα γραφειοκρατικής ανικανότητας. Αυτό θα το καθορίσει η έρευνα.
Το κρίσιμο είναι ότι και τα δύο ενδεχόμενα είναι εξαιρετικά σοβαρά.
Εάν επρόκειτο για παράνομη μεταφορά, τότε ένα επικίνδυνο φορτίο κατάφερε να κινηθεί μέσα στην Ευρώπη μέχρι να σταματήσει στην Ιταλία.
Εάν επρόκειτο για απολύτως νόμιμη μεταφορά, τότε τρεις πραγματικοί πύραυλοι ταξίδευαν με τόσο προβληματική εικόνα ώστε ένας Ιταλός δικαστής διέταξε την κράτηση του οδηγού και ζήτησε περαιτέρω έρευνα.
Σε οποιοδήποτε από τα δύο σενάρια, η Ευρώπη έχει λόγους να ανησυχεί.
Γιατί πίσω από τις μεγαλόστομες συζητήσεις περί «ευρωπαϊκής άμυνας» υπάρχει μια πολύ πιο πεζή αλλά θεμελιώδης υποχρέωση: να γνωρίζει κανείς ανά πάσα στιγμή ποιος μεταφέρει τα όπλα, από πού έρχονται, πού πηγαίνουν και με ποια εξουσιοδότηση.
Στο Μπάρι, τρεις Akeron μέσα σε ένα βαν απέδειξαν ότι αυτή η απάντηση δεν ήταν καθόλου αυτονόητη.
Οι ελληνικές ευθύνες
Η ελληνική διοικητική διαδικασία προβλέπει άδεια εξαγωγής ή ατομική άδεια μεταφοράς στρατιωτικού υλικού εντός ΕΕ σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, από το υπουργείο Εξωτερικών και με σύμφωνη γνώμη του υπουργείου Εθνικής Άμυνας.
Η αίτηση περιλαμβάνει μάλιστα χώρα τελικού προορισμού, τελικό αποδέκτη και τη σχετική σύμβαση ή παραγγελία.
Πρέπει λοιπόν να διευκρινιστεί ποιο ακριβώς καθεστώς άδειας ίσχυε στην επίμαχη μεταφορά και ποια ελληνική αρχή είχε ενημερωθεί.
Ο διεθνής κώδικας IMDG, που είναι υποχρεωτικός για επικίνδυνα φορτία σε πλοία, απαιτεί σωστή ταξινόμηση, συσκευασία, σήμανση και έγγραφο επικίνδυνων εμπορευμάτων. Ο αποστολέας πρέπει να πιστοποιεί ότι το φορτίο έχει περιγραφεί και σημανθεί σωστά.
Εδώ ακριβώς αποκτά μεγάλη σημασία η καταγγελλόμενη μπλε κολλητική ταινία πάνω στις πραγματικές σημάνσεις των πολεμικών πυραύλων και το γεγονός ότι οι ιταλικές αρχές θεώρησαν τις φορτωτικές υπερβολικά αόριστες.
Ένα βαν με τρεις πραγματικούς Akeron μπήκε σε επιβατηγό/οχηματαγωγό και εγκατέλειψε ελληνικό λιμάνι.
Αυτό δεν σημαίνει ότι το Λιμενικό ή το τελωνείο όφειλε κατ’ ανάγκη να ανοίξει κάθε κιβώτιο.
Σημαίνει όμως ότι πρέπει να απαντηθεί αν το φορτίο είχε δηλωθεί ως πραγματικό πολεμικό και επικίνδυνο υλικό ή αν εμφανίστηκε στα συστήματα ως κάτι διαφορετικό.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών